Bizim çırak Abdullah Ecirli bir link göndermiş. Çırak dediysem, eskiden öyleydi. Şimdiki durum boynuz kulak ilişkisi içinde değerlendirilebilir belki. Gönderdiği linki açtığımda bir logonun hikayesini anlatan video çıktı karşıma. Hikaye çok etkileyici ve heyecan verici. O heyecanla bu logonun tasarımını yapan kişinin Abdullah olmasını çok istedim. Ancak o da sadece aynı heyecanı duyduğu için paylaşmış bizimle.

Logonun en önemli ve benzersiz özelliği 40.000 farklı varyasyonunun üretilebilir olması. Bunu özel bir algoritmayla çalışan bir yazılım ile başarmışlar. Tasarımcılar, mühendisler ile kafa kafaya verdikçe böyle enteresan yeniliklerle karşılaşmaya devam edeceğiz sanırım.

Dijital mecraların öne çıkmasıyla logolar da değişim geçirmeye başladı. Eskiden ofset baskı yöntemiyle gazete kağıdına düzgün bir şekilde basılabilen logolar tasarlamaya gayret ederken, şimdi şeffaflık, boyut efektleri taşıyan çok renkli logolar görmeye başladık. Sadelik her zaman geçerli bir kural da olsa 40.000 versiyonu üretilebilen çok renkli bir logoda da sadelik prensibinin ihlal edilmediğini görebiliyoruz.

MIT Media Lab Identity, 2011 from readyletsgo on Vimeo.

Geçtiğimiz yıllarda Bilkom için yaptığımız logonun farklı versiyonlarını tasarlamış ve logonun ürünlere göre renk değiştirmesini öngörmüştük. Ne derece kullanılıyor bilmiyorum. Bu yazıya konu olan MIT Lab. logosu ise hem renk hem de şekil değiştiriyor. Videoda da görebileceğiniz gibi her kartvizitte farklı logolar kullanılıyor. 40.000 farklı logo ve herbirine baktığınızda aynı logoyu görüyorsunuz.

Bu projenin logo tasarlanmasında mühendislik desteği konusunda çalışan bilgisayar mühendisi arkadaşım Mustafa Yelmer’e de iyi bir kaynak olacağını düşünüyorum. Kimbilir belki de yakın gelecekte Mustafa ile birlikte benzeri projeleri gerçekleştirme fırsatı bulabiliriz.

http://www.fastcodesign.com/1663378/mit-media-labs-brilliant-new-logo-has-40000-permutations-video

http://www.processing.org/

Elektrik dağıtım şirketlerinin bir çoğunun logosunda şimşek, yıldırım vs. figürler var. Demek ki elektrik sadece kıvılcımlar çıkardığında bizim için somut hale geliyor. Peki elektrik dağıtım şirketlerini “enerji nakil hatları” daha iyi bir anlatmaz mı? Hatta şehirler için bir “Elektrik Direği” ?

En yeni Elektrik dağıtım şirketlerinden Akedaş’ın logosu bu şekilde ortaya çıktı. Yaptığımız bir çok çalışma arasından (Tabi ki şimşekliler de vardı) daha yenilikçi olan bu logoyu tercih ettikleri için Akedaş yöneticilerine teşekkür ediyorum. Umarım kısa bir zaman içinde her yönüyle örnek bir kurum olacaktır.

www.akedas.com.tr

Logolar canlıdırlar. Zaman içerisinde karşılaştıkları olaylardan etkilenirler. Bazen yıpranır bazen güçlenirler. Çok da hassastırlar. İyi bakılmazlarsa, korunmazlarsa hemen hastalanır, yıpranır bozulur ve değişirler. Hatta ölebilirler de.

Plasmar, uluslararası plastik hammaddesi ticareti ile iştigal eden bir firma. Oldukça genç bir kuruluş olmasına rağmen logolarını koruyamamışlar. Farklı alanlarda farklı bir şekilde kullanılmasını engelleyememişler. Bir logoyu aslına sadık kalarak restore ettik. Bundan sonrası için de korumaya çalışacağız. Ancak Logoların uzun süre ve sağlıklı yaşamaları için kalıcı çözüm kesinlikle kurumsal kimlik kılavuzu hazırlanması ve bu kılavuza kesinlikle uyulmasıdır.

Adobe Illustrator CS4 (evet daha 4 maalesef) kullanılarak çizilmiştir. Serbest tarzda, daha karikatür bir SG 220 elde etmeyi planlamıştım ama ayrıntılar bizi buraya getirdi.. (Daha önceden bir metrominibüs çalışmamız vardı. Onun gibi olsun istemiştik) Yine de teknik bir çizim olmadığını

söyliyelim ki ölçü ve oran hataları hoş görülsün.. Hatta madem Illustrator’de çalıştık, hemen bir “envelop distort with warp” işlemiyle daha “karikatür” bir sonuca ulaşabiliriz..

Neyse bu teknik, grafik tarafı çok uzatmadan konumuza gelelim..

Bu illustrasyon çalışması bir “eylem”dir..

Belki dev boyutlarda bastırılıp bir müzede sergilenebilir (!) Vektörel formatta olduğundan dilediğimiz kadar büyütebiliriz

Bir İETT müzesi olsun, evet.. Ancak İETT’nin kendisi yaşayan bir müze olmasın.. Şu anda İETT filosuna 1986 yılında Bedrettin Dalan tarafından katılmış otobüslerle seyahat ediyoruz hala.. Evet sayın Dalan ülke dışında belki ama aldığı otobüsler hala çalışıyor. Peki bu iyi bir şey mi?

Elbette Sayın Dalan’ın bir suçu yok. Tabi İETT’nin İkitelli otobüs yenileme fabrikasını o kurmadıysa.. Bu fabrikaya tamamen karşıyım.. Keşke yenileyebilseler.. O zaman bu “kent içi ulaşım tarihi”ne damgasını vurmuş otobüslerle, konforlu ve güvenli bir şekilde seyahat etmek bir zevk olacaktı.. Hiç alınmasınlar ama hem otobüsleri yenileyemiyorlar (Sadece ayakta tutuyorlar) hem de yöneticilerini yanıltıyorlar. (Yöneticiler otobüsler yenilendi diye düşünüyor. Kendileri asla binmediklerinden zaten ne durumda olduklarından haberleri yok…)

Buradan İstanbul B.Ş. Belediye Başkanı Kadir Topbaş’ın danışmanlarına, mesela Ahmet Faruk Yanardağ’a sesleniyorum. (Kendisinin twitter hesabı olduğundan daha rahat erişilebilir olduğunu düşünmek istiyoruz) Sevgili başkanımızı bir akşam üstü mesai bitiminden sonra İETT otobüsleriyle bir seyahat’e davet ediyorum. Akşam trafiğinde düşüp kalkarak birlikte 2 saat boyunca seyahat edeceğiz, hava kuru ise aynı tozu soluyacak, hava yağışlı ise aynı tavan akıntısında ıslanacağız. Hava nasıl olursa olsun egzoz dumanımız, motordan yükselen çeşitli kokulardaki gazlar ve balata kokusu olacak… Ön tarafta olursak gürültüden sohbet edemeyiz.. Arka körükte isek zıp zıp zıplarız..

Bu şekilde İstanbul’un trafik sorununu çözebilir miyiz? Hayır.. Neden olduğunu da anlatacağım..

İETT konforlu ulaşım hizmeti verebiliyor mu? Hayır.. Peki konforundan geçtik, hızlı ulaşım sağlıyor mu? Hayır..

Hikeyi biraz başa saralım.

Bir süre önce (1 yıl kadar oldu) şehir içi ulaşımda otomobil kullanmamaya ve toplu taşım araçlarından faydalanmaya karar verdim. Sabah 1.5 saat gidiş ve akşam 1.5 saat geliş olmak üzere toplam 3 saatimizi direksiyon başında geçiriyorduk ve bu 3 saat boyunca müzik, radyo vs dinlemek dışında yapabileceğimiz hiçbir şey yoktu. İETT otobüslerini kullanmaya başladım. Başta herşey iyi gidiyordu. Önce biraz nostalji oldu. Unutmuşuz. Hemen intibak ettik. Önce akbilimizi doldurduk, sonra kalkış saatleri, ekspres seferler… Alıştık. Kolay alışmamda o zamanlar yoğun olarak “Yeşil Otobüs” olarak tabir edilen Mercedes Citaro’larında rolü vardı sanırım. Son derece medeni.. Çantamda kitaplarım var. Iphone’umda ise aylık 4Gb. internet bağlantısı.. Çok kitap okudum. Sabah masamın başına geçtiğimde okunmamış, cevap verilmemiş mailim olmadığından direk çalışmaya başlıyordum. Evet mutluydum. Herkese tavsiye ettim. “Eskiden kendime hiç vakit ayıramıyordum artık günde 4 saatimi kendime ayırıyorum” diyordum.

Gel zaman git zaman, Metrobüs hattı açıldı. Metrobüs hattı için sipariş edilen Phileas markalı araçlar Hollanda’dan gelemeyince Yerine Mercedes Capacity’ler alındı. Ancak onlar da yetmeyince bizim “yeşil” MB Citaro’lar da metrobüs hattına giriverdi. Sonra MAN SG220 gerçeğiyle yüzyüze geldim.

Bunlar 1986 yılında Bedrettin Dalan tarafından -o zaman ki adıyla- Vatan Caddesinde yapılan törenle filoya katılan körüklü otobüslerdi. Her ne kadar İstanbul’a geliş tarihi 1986 olsa da bu otobüsler 1970′li yılların başında Almanya’da tasarlanmış ve 70′li yıllar boyunca kullanılmıştı. Bu tasarım, daha sonra MAN firması tarafından satınalınacak olan Büsing firması tarafından yapılmıştı. Kabul etmek lazım ki 30 yıl öncesi için iyi bir tasarım. 10 yıl boyunca Avrupanın her yerinde kullanıldı. Miadını doldurunca yeni tasarımlar yapıldı. SL 240 ve SL 260′lar geldi. Eskimiş olan SG 220′ler ise MAN’ın Ankara fabrikasında yeniden doğdu. Bunların bazıları ise İstanbul Belediyesi tarafından satınalındı ve İkitelli Garajı Otobüs yenileme atölyesi sayesinde her beş yılda bir yeniden doğmaya devam etti. O zaman kaç tane otobüs satınalındı bilemiyorum ama şu anda filoda 170 SG220 mevcut.. Toplam 2768 otobüse sahip İETT için küçük bir orana sahip. (Esas dert IKARUS aslında. 1009 tane var. Atsan atılmaz satsan satılmaz. Daha çok anadolu yakasındalar. Neyse onu da başkası yazsın artık)

Eee ne güzel işte.. Yaşayan tarih.. Müze otobüs.. Ama hergün önemli bir zamanını bunların içerisinde geçirmek çok keyifli değil. Çektiğimiz sıkıntıları saymakla bitmez. Otobüs çok sarsılıyor. Özellikle körük kısmında iseniz kasislerden geçerken havalanıyorsunuz. Evet şaka değil. Mabadınız ile koltuk arasındaki irtibat kısa bir süre için kesiliyor. Ardından feci bir şekilde düşüyorsunuz. Uzun vadede hemoroid şikayetleri gündeme gelebilir.  Çok gürültülü, motorun otobüsün ortasında olmasından dolayı ses otobüs içerisine eşit bir şekilde yayılıyor. Eğer poponuz sağlamsa gürültüsü en az yer körüğün en arkası.. Yine motorun ortada olmasından ve dolayısıyla motor kapaklarının koridor ortasında olması ve motordan sızan pis kokular.. Çeşitli gazlar.. Özellikle ısınan balatalardan gelen iğrenç koku.. Bazen dayanılmaz olabiliyor. (Tabii otobüsün içinde yüzlerce kişi varken meydana çıkan koku, atmosfer filan.. Bunlara hiç girmeyeceğim.) Otobüsün içerisi kuru havalarda toz, yağmurlu havalarda su alır. En güzeli yağmur yağmış, yollar ıslanmış ama siz otobüsteyken yağmurun yağmadığı durumdur. (Ayrıca İETT şöförlerinin kötü otobüs kullanması konusu da var. Ona da ayrı bir bölüm ayırmak lazım)

Sonuç olarak otobüsler kötü olduğu ve tüm meselenin bundan ibaret olduğu anlaşılmasın. Uzun hatlara eski otobüslerin verilmesi belki de o mahallelerde oturan insanların gelir grubuyla ilgisi olabilir. Örneğin Bahçeşehir’e çift katlı otobüs ile ekspres seferler düzenlenir. Ancak Başakşehir’e SG220′ler çalışır ve giderken de her yere uğrarlar. Bir örnekle açıklamak gerekirse: İzmit otobüsü direk otobandan İzmit’e ulaşırken, Adapazarı otobüsünün önce Bursa’ya, ordan Kütahya, Bilecik üzerinden Adapazarına gelmesi gibi bi şey.. Bu durum Bursalılar ve Kütahyalılar için sorun teşkil etmiyor bilakis seçeneği artırıyor. Ancak Adapazarlılar? Hatlar belirlenirken üzerine çok çalışıldığını söylemek mümkün değil.

Otobüslerin kalkış saatleri diye bir şey yok. Sıraya girirsiniz ve beklersiniz. Ortada otobüs yok. Biri sorar:
-Kaçta kalkıyor?
- 18.20…
-İyi de saat 18.30!
-Biliyorum. Otobüs gelmedi.. Gelir gelmez kalkar..

Bir zamanlar rötarlarıyla meşhur olan THY için söylerirdi. “Saat 12.00′de kalkan 9.30 uçağı” diye.. Durum bu.. Başka bir durum da şu ki nasıl olsa geç kalkiyor diye durağa geç gelemezsiniz. Erkenden gelip sıraya gireceksiniz. Yoksa oturacak yer bulamazsınız. Oturamayınca hiçbir şey okuyamazsınız. 2 saat boyunca sallana, savrula gidersiniz. Eve zor atarsınız kendinizi.

Şimdi kaba bir hesap yapalım. Akşam eve gideceğiz. 18.20 otobüsünü hedefleyelim. Saat 18.00′de durakta olmalısınız.. 17.45′te çıkarsanız iş yerinde 15 dakikada durakta olursunuz. Otobüs 18.45′te kalkar. (Bazen 19.00′da, bazen daha geç.. Bazen de hiç kalkmaz) Akşam trafiğinde dura kalka, döne dolaşa 1 saat 45 dakika yolculuk yaparsınız. (Bazan 2 saat, bazen daha fazla)
Toparlarsak:
- 15 dakika yürüdük,
- 45 dakika otobüs bekledik,
- 1 saat 45 dakika yolculuk yaptık,
- 10 dakika eve yürüdük (Mecaliniz kaldıysa)
Toplam: 2 saat 55 dakika.. Bazen daha az, bazen daha çok. Ama 2 saat ile 3 saat arasında. Yani kendi özel aracınız ile 1,5 saatte ulaşacağınız yere otobüs ile 3 saatte ve bir bir çile ile ulaşabiliyorsanız tercih edeceğiniz ulaşım aracı özel aracınız olacaktır. İstanbul’un ulaşım sorununu çözecekseniz toplu taşımayı özendirmelisiniz. Metrobüs projesi için bir başarıdan söz edilecekse bu özel araca göre daha hızlı olması ile ilgilidir. Eğer özel aracımla gidebileceğiim kadar hızlı ulaşım ortalama bir konfor ile sağlanırsa tercihim toplu taşıma olacaktır.

“TEBRIKLER!HEDIYE KOL SAATI KAZANDINIZ,HEMEN 05321110211 I ARAYIN.HEM SAATINIZI ALIN,HEMDE ELEKTRIK FATURALARINIZDA INDIRIMDEN YARARLANIN”

Yukarıdaki mesajı twitter hesabımdan yayınladım. Tabi blog sayfamda da görüntülenmiş oldu. bir hafta sonra şöyle bir mail aldım:

“merhaba, numarası sizi gösteren bir teleofondan sms aldım.kol saati kazanmışım ve elektirik faturası indirimi felam yazıyor. bu nedir, siz kimsiniz vs…”

Parçaları birleştiremedim bir anda ve mail sahibine ne kastettiğini veya ne sorduğunu daha açık yazmasını rica ettim. Şu şekilde açıkladı:

“şunu kastediyorum: bir numaradan sms aldım ve şu numarayı 05321110211 i arayın diyordu. numarayı google de yazınca sizin siteniz ve bana gelen sms in aynısı çıkıyor. eğer konu ile ilgili bir ilginiz yoksa yapacak bişey yok. bende her gelen smsi kaile almıyorum ama bu normal numaradan gelmişti.”

Mesele anlaşıldı. Hakikaten de yukarıdaki numarayı google’da aratınca benim sitem çıkıyor. Yani bir açıklama yapmak vacip oldu.

Aynı mesajı ben de bir kaç kez aldım ve hiç ilgilenmedim. Bu tür mesajlar göndererek yapılan pazarlama etkinliğinin dürüst olmadığını düşünüyorum. Bana sorarsanız kesinlikle dikkate almayınız. Asla aramayınız. Belli ki size bir şey satmak isteyecekler. Amaçları ne olursa olsun kullandıkları yol doğru bir yol değil. Daha kötüsü dolandırıcılık yapılmak isteniyor da olabilir.

Bahsi geçen numaranın kimin üzerine kayıtlı olduğu araştırılınca “Hes Bireysel Paz. Halil Kirik” bilgisine ulaşılıyor.. Buradan da google ile “insanigelisim.com” adresi filan çıkıyor..

Bunları buradan yazalım da numarası veya ismi geçen kişiler bir açıklama yapsınlar da öğrenelim işin gerçeğini.

Aslında başlıktan da anlaşılacağı gibi farklı bir yere gelmek istiyorum. SMS’ler için de maillerde olduğu gibi spam filtresi geliştirilmeli. Göndericiyi veya içeriği engelleyebilmeliyim. Mesela ben hemen Garanti Bonus’u, Carrefoursa’yı engellemek istiyorum. İçinde “kol saati” geçen SMS’ler de engellenmeli.

Servis sağlayıcı bunları engellemiyor veya engelleyemiyor ise neler yapabiliriz?

Bazı 3.parti spam filter uygulamalarına rastlatım. “http://melonmobile.com/ProductDetailsOverview.aspx?product=204″ Iphone için de “Blacklist” adında bir uygulama mevcut. Bu konuyu biraz daha araştırıp, bazı uygulamaları deneyeceğim. Muhakkak sizlerden de bazı katkılar gelecektir.

Yine Tunç Kılınç’ın FriendFeed’de konuyla ilgili bir girişimi var:

tunç kılınç: Cebe izinsiz “spam sms” atan markalar! Saat ve gün tanımaksızın, ilgili ilgisiz sms atan özel hayat canavarları. Bu size! Hiçbirinize bilerek, görerek veya bilinçi bir şekilde reklam için “izin” vermedim. Çıkarın kardeşim listenizden, markanızdan soğutmayın adamı. Siz spam yaptıkça buraya ekleyeceğim. Gerekirse her gün. (http://friendfeed.com/tunc/18f0ae75/cebe-izinsiz-spam-sms-atan-markalar-saat-ve-gun)

Blog yazarı bir kere şaşırdı mı toparlaması zor olur artık. Neyi ne zaman yazacağını bilememektedir. Ülkede referandum (12.09.2010) ve milli maçlar (Fiba2010 Türkiye) gündemleri işgal ederken, dünyada da 11 Eylül sene-i devriyesi sebebiyle çıkarılan bazı krizler dikkatleri çekmekte.. Güneydoğu bölgesi, tek taraflı ateşkes, Ramazan ayında imam cinayetleri, HPG operasyonunda 9 teröristin öldürülmesi, boykotlar vesaire sebeplerle bir şekilde gündemde. U2 gelmiş ve geçmiş. Yankıları kesilmemiş hala. Bu kadar yoğun gündem arasında blog yazarı ne yazabilir?

Bir çok şey yazabilir ve hatta bir çok şey yazmalı ama blog yazarı yazacağı konuyu çoktan seçti hatta hazırlıkları bile tamamladı. Bir dizi fotoğraf çekimi bile yapıldı.

Evet tahmin edemediğiniz gibi “Soda” hakkında yazacağız. Aslında soda şişesi.. Daha doğrusu ambalajı hakkında olacak.. Gerçekten de önemsiz bir konuda yazılmış önemsiz bir yazı olarak kalacak. Buraya kadar okuyabilmiş olanlardan özür dileyerek bundan sonrasını okumalarının kendilerine hiç bir şey kazandırmayacağı hususunu hatırlatalım. (“Soda” başlığıyla zaten basit bir konuyu iyice bayağılaştırmış da olduk. Aslında “soda” değil “maden suyu” filan dememiz hatta “mineralli doğal kaynak suyu” filan diye abartmamız gerekirken…)

Bir şişe soda içtim ve bütün hayatım değişti!.. Değişir mi? Yerinden bile kıpırdamaz tabi ki. Ancak yazının girişine böyle bir cümle koyarak bir gizem ile başlamak ilgi çekici olabilir. Ancak altını dolduracak kadar edebiyat kabiliyetim yok maalesef. Ancak şunu söylemek mümkün: Bir gün markete gittim ve Uludağ Maden Suyu’nun ambalaj tasarımında köklü bir değişiklik yaptığını farkettim. Ve bir şeyler yazmaya karar verdim.

Aslında köklü bir değişim bile değildi. Klasik 20Cl.’lik yeşil şişe ve üzerine kağıt etiket. Eski ambalaj da böyleydi zaten. Ama “köklü bir değişiklik” algılaması yaratan birşeyler vardı doğrusu.. Yazabilmeyi dilediğim budur işte.. Ama önce hikayeye devam etmek lazım.

Uludağ'ın eski şişesi

Mübarek Bayram günü Eymencim’e “Soda yazacağım, biraz çekim yapmamız lazım” deyiverdim. Sanki her yazdığım yazıyla ilgili çekim yapıyormuşuz gibi.. Daha da kötü olan, pek seyrek yazıyor olmam. O kadar seyrek yazıyorum ki hiç yazmadığım bile iddia edilebilir. Eymencim her zamanki gibi olgun davrandı, beni bozmadı. Tripodunu filan getirmiş.. Fon ayarladık.. Etraftan bir miktar soda şişesi ve tabi ki Uludağ’ın yeni şişesi de temin edildi.. Eymencim güzel güzel çalıştı. Ben ukala dergi editörleri gibi davranmadım. “Şöyle çek, şurdan al, şu şekil bir kompozisyon istiyorum” filan demedim. O güzel güzel çalıştı. Ortamdaki ışık ve mevcut objektifleri hakkında ileri geri söylenmeyi de ihmal etmedi. Neticede akşamüstü Dropbox’umda 8 fotoğraf hazırdı.

Biraz da eski günlere dönelim.. Adapazarında çırağım Abdullah Ecirli ile çalışırken “Canadian Clearly” ismiyle maruf, karpuz kavun aromalı muhteşem bir sodanın müdavimiydik. Orjinal mavi renkli bir şişesi ve güzel bir etiketi vardı. Hen tadından hem de öyle güzel bir şişeyi masamızın üzerinde bulundurmaktan hoşlanırdık. Bugün Abdullah Kanada’da yaşıyor ve belki de bu karpuzlu madensuyunu kaynağından içiyor.. Kimbilir?

Kızılay'ın kahverengi şişesi

Rahmetli dedem Maden suyu müdavimiydi. Ben çocuktum ve evde ahşap kasalarla Kızılay maden suyu bulundurulurdu. Yeşil ve kahverengi renkli 25CL.’lik ortaboy şişeler satılırdı. Üzerinde “Eau de Minerale” filan gibi fransızca yazılar vardı. Sonradan öğrendiğime göre tesis fransızlar tarafından kurulmuş. Dedem adapazarına bizi ziyarete geldiğinde maden suyu talebi ortaya çıktı ve biz o zaman 20Cl.’lik küçük yeşil şişelerde satılan Kuzuluk Maden sularıyla tanıştık. Adapazarında sadece bunlar satılıyordu. Dedem daha hafif olduğundan pek beğenmemişti gerçi..

Bugün bu küçük yeşil şişeler endüstri standardı haline geldi. Bir birine benzeyen ambalajlar içerisinde sunulan onlarca marka var. farklı tasarımda 20Cl.’lik yeşil şişeler ve kötü tasarımlı kağıt etiketler..

Uludağ markası yeni tasarımıyla benim dikkatimi çekmeyi başardı. Peki çok mu orjinal bu tasarım? Çok mu yenilikçi? Farklı mı? Hayır.. Hiçbiri değil. Sıradan yeşil, küçük boy şişe ve kağıt etiket ve sıradan bir kapak. Benim dikkatimi çekmesi ise tasarımına gösterilen özen sebebiyle gerçekleşti.

Güzel şişe, feci etiket.. Sarıkız

Demek ki çok orjinal olmasa da biraz özen göstererek ürünü farklılaştırmak mümkün. Aynı ebatta ve aynı renkteki yeşil şişeyi daha zarif bir şekilde tasarlamak üretim için maliyeti arttıran bir unsur değil. Zaten her markanın kendine has şişe tasarımı var. Burada gereken sadece biraz özen göstermek ki bu da ülkemiz de seyrik görülen bir durum.

Bu noktada Uludağ’ın satışta da bir başarı yakalamasını umuyorum. Zira bu başarı rakip markalarda da benzer arayışlara sebebiyet verecek ve doldur şu yeşil şişeye üzerine de “dağ bayır” resmi olan bir etiket yapıştır, sat dönemi kapanacak.

Şişe tasarımı ile ilgili güzel bir kolleksiyon bu linkte..  Bakın millet nasıl şişelerden içiyor. Eymencim’den de kendi kolleksiyonunu açmasını bekliyoruz..

Arkadaşlar, gençler! Bir blogunuz varsa ve yazmanız gerekiyorsa mutlaka yazın.. Eğer yazmanız gerektiği halde yazmazsanız, bir daha hiç yazamama tehlikesiyle karşı karşıya kalabilirsiniz. Yazmanız gereken önemli bir şeyi yazmadığınızda tekrar yazmaya başlamanız için daha önemli bir yazma nedeniyle karşılaşmanız gerekebilir. Çünkü falanca durumda yazmadıysanız ve şimdiki durumda yazarsanız, falanca durumu atlamış olacaksınız.. Falanca durumda yazmamış olan blog yazarı şimdiki durumda niye yazsın ki? Daha önemli bir yazma sebebiyle karşılaştığınızda ise bu yazma sebebinin daha önemli olması sizi utandırabilir..

Ben “Mavi Marmara” olayı ile ilgili yazmadım.. Ve sonrasında yazamadım bir türlü. Ancak Garanti Bankasıyla sıkıntı yaşayınca kendimi bir anda klavye başında buluverdim.. Doğrusu çok da ayıpladım kendimi. Bu yüzden ben ettim siz etmeyin tadında bir şeyler yazma ihtiyacı duydum.

Mart ayının ortasına geldiğimiz şu günlerde İstanbul’da hava hala ısınmadı. Bahar mevsimine duyulan özlem had safhada. Oysa bazı şehirlerde hep bahar mevsimi hüküm sürer. İnsanın içini üşüten poyraz yerine hep tatlı esintiler hakimdir sahillerde.. Bodrum sevdalıları bu satırları okuduklarında işte Bodrum da böyle bir şehir diyecekler.

Yüksel uzun yıllardan beri Bodrum’da yaşıyor. Uluslararası bir şirketin finans direktörü olarak İstanbul veya Ankara, hiç değilse İzmir’de değil, Bodrum’da… Yalıkavakta Muhteşem bir koya açılan ofis penceresine sahip. Kendi adıma imrendiğim ve günlük hayattan kopuk olmayan bir iş yaşamı var.

20 yıllık tanışıklığımız var Yüksel ile… Çevresine bigane kalamaz. Bodrum ile ilgili kitaplar okudu, araştırmalar yaptı.. Adım adım gezdi. Şu anda da fotoğrafçılık dersleri alıyor ve Bodrum(u görselleştirmeye hazırlanıyor. Yaptığı araştırmalar ve okuma faaliyetleri sırasında Bodrum ile ilgili dijital kaynakların azlığından şikayetçi idi. Nadir ile birlikte yaptığımız bir Bodrum seyahatinde kendisini gaza getirip bir Bodrum portali inşa etmeye ikna ettik. Yükseli dijtal dünyaya ısındırmamız bir yıldan fazla bir zamanımızı aldı. Ama nihayet bir Bodrum Portali olmaya aday bodrumlook.com artık test edilmeye başladı.

Hedefler büyük. Çok dilli ve çok derinlikli bir portal kurmak için altyapımız da hazır. Bu noktada WordPress’e güvenebileceğimizi zaten biliyorduk. Her geçen gün daha da büyüyecek olan sitemize yakında kardeşleri de katılacak. Yeri geldiği zaman bunlardan da bahsederiz.

Üşüdüğünüzde, yüksek binalar ufkunuzu kestiğinde bodrumlook.com’a gelip, Akdenizin ılık maviliğinden ve Bodrum evlerinin beyaz dinginliğinden bir katre de olsa nasiplenmeye çalışın. Bu kadim şehir, Magazin sayfalarında gördüklerinizden daha fazla şey sunar bizlere..

Bodrumlook projesi katkı sağlayacak herkese açıktır.. Yüksel’e çıktığı bu uzun yolda başarılar diliyoruz.

www.bodrumlook.com