İmtihan

Uzunca bir aradan sonra babamın yeni hikayesi çıktı. Doğrusu ben de dörtgözle bekliyordum ve bir solukta okuyuverdim. Yine 1950’li yıllar.. Belgesel tadında, siyah-beyaz bir anadolu hikayesi..

Hikaye burada.. Meraklılarına..

Yeni hikaye: “Çerçi” Okumak için tıklayınız…

Babamın Hikayeleri: Enfes Kebap

yeni hikaye aşağıdaki linkten okunabilir…

Babamın Hikayeleri: Enfes Kebap

bir hikaye daha var.. Onda dizgi aşamasında…

Babamın Hikayeleri: Papak

Babamın Hikayeleri, 2 hikaye daha..

2 yeni hikaye aşağıdaki linkten okunabilir…

Babamın Hikayeleri: Fıs fıs fıs

Babamın Hikayeleri: Mesele

2 hikaye daha var.. Onlar da dizgi aşamasında…

Babamın Hikayeleri: Papak

Babamın Hikayeleri: Enfes Kebap

Babamın Hikayeleri: Baklava

Aşağıdaki hikaye babaminhikayeleri.wordpress.com adresinden alıntılanmıştır.

…………………………………….

Adam lafçıbaşı. Denk konuşuyor da luzumsuz ayrıntı veriyor, uzatıyor. Kendisinin önemli bulduğu şeyin atlanmasına gönlü razı olmuyor. Konuşurken kendisinden geçiyor, soru sordurmuyor. Önce anlatayım istiyor. İllaki eksiksiz anlatacak; sözün tamamının sözümona eşeğe anlatıldığını bilmiyor. Üfürüyor…

Dinleyenler işte; onlar da kendilerinin bilmez yerine konulmasını istemiyorlar. Kaştan gözden anlayanlar var ya; onlar zaten dinlemiyorlar. Söylediği şeyin sonu başından belli…

Bir vesile ile mahalleli eş dost akraba beşi yedisi bir araya gelmeye görsün, dinletecek buldu ya; mutlaka bir vesile ile anlatacak… Meşhuru babasının ölümünü uzun uzun anlatması; “Bayıldı. Öksürük tuttu. Halsiz kaldı. Kaldırın dedi kaldırdık. Oturtun dedi oturttuk. Şöyle dedi böyle etti. Gözünü araladı. Kızlarını çağırdı ağladı.” der kırkbeş dakika bir saat bitirmezmiş. Usanmışlar.

Yine bir gün evinde on beş kadar akraba toplanmışlar. Lafçıbaşı da var. Baklava gelmiş. Ananevi düğün baklavası… Yerli sarı buğday unundan, ince elekle elerler. Hamuruna katkılar tabiidir tereyağı vs. Yufka açarlar. Evde temiz çarşaf serilen yerlere koca yufkaları sererler. Serilmedik yer kalmaz. Yufka kırıntısı nimet, çocuk çoluk çiğnemesin diye, evde tedbir alınır. Sonra kuruyan yufkalar tepsiye alınır. Tepsi bakır, derinliği dört parmak, kalın. Çapı bir buçuk metre, ağır… Yufka aralarına bir gün önce haber verdikleri manda sahiplerinden gelen kaymaklar konulur. Üzerine fıstık ve kırmızı nöbet şekeri… Mahalle fırınında pişirilir. Fırıncı hak almaz, bahşiş verirler… Şerbeti dökülür. Tellenir, süslenir, pullu örtülür. Araba ile düğün evine gönderilir…

Baklava oğlan evinde önce erkekler sofrasında sonra kadınlar sofrasında sırası gelince konulur kaldırılır. Herkes sofrada yiyebildiğini yer. Kalanı dilimli çörekler üstünde kapı kapı akrabaya komşuya dağıtılır. Bu düğün günü için çağrıdır.

Akşam yemek için toplanıldığında erkekler yer sofrasının çevresine oturular. Onüç ondört kişi ancak sığar. Ortaya çorba, pilavlı et gelir. Sünnetlenir. Sıra baklavaya gelince  güçlü kuvvetli iki kişi ancak sofraya koyabilir. Zaten onlar hazırdır. Baklavanın konulması önemli. Eğer sofradakiler; yardım edenlerin tepsiyi sofradakilerin üzerinden aşırıp koyabileceklerine kanaat etmezlerse biri ikisi kalkar yardım eder. Bir sakatlık çıkmasın. Baklavadan sonra bamya, sonra biber dolması, sütlaç, yaprak dolması ve hoşaf ortaya konur. Sulu bamyadan sonra randıman düşer. Sütlaç manda sütündendir. Sünnetlenir. Dolmalar konulur kaldırılır. Küsmesin diye alan olursa alır. Hoşafta dua edilir. İhtiyar genç ağzı yakışan dua ediverir. Gençlerden dua edip de namazda görünmeyenlerine “hoşaf hocası” denir.

Lafazanın akrabasının düğün yemeği… Çorba pilavlı et yenmiş. Kazasız baklava tepsisi ortaya konmuş. Herkes bir büyük başlasın da biz de başlayalım diye bakınıyor; sofradakilerden biri lafçıbaşı baklavadan yiyemesin diye:

– Emmi bilirsin baban rahmetliyi çok severdik. Kabri cennet olasıca, nasıl ölmüştü anlatsana.
demiş. Bizimkisi oralı olmamış; sadece:

– Yeğenim rahmetlinin eceli geldi o saat öldü…
demiş. Daha bir şey söylememiş. Sofrada büyükler var. Onlar başlayacak. Onların başlamasını beklememiş. Hemen baklavaya uzanmış, önündeki koca dilimi almış, afiyetle yemiş…

Babamın Hikayeleri: Çorap

Aşağıdaki hikaye babaminhikayeleri.wordpress.com adresinden alıntılanmıştır.

…………………………………….

17 Ağustos 1999 tarihinde başlayan Marmara depremlerinde İSKİ afet bölgelerinde oldu. İçme suyu temini, su şebekelerinin tesisi, ıslahı ve tamiri, isale hattı ve içme suyu tesislerinin sağlıklı ve faal tutulması ile ilgili olarak devreye girdi. Bölgeden uzun süre ayrılamadı. Altyapı ağır iş…

3 Şubat 2002 tarihinde vukubulan 6.4 büyüklüğündeki Anadolu depreminde de İSKİ bölgeye intikal eder. Ekipleriyle afet bölgesinde ilkyardım ve kurtarma çalışmalarına katılır. Gösterilen bir kaplıcada teşkilatını kurarak, afet yönetim merkezinin hasar tespit çalışmalarına paralel olarak faaliyetini sürdürür. Çıkan işlere göre ekibi düzenleyerek haftalarca bölgede kalır.

Hasarlı binaların ve tehlike arzeden bir kısım minarelerin yıkılması ile görevlendirildiğinde; İstanbul’un su havzalarındaki kaçak villa ve yapıları emniyet güçlerinin desteğiyle kısa sürede yıkabilen güçlü iş makinaları, bir şef mühendis ve bir kaç operatörle birlikte tırlarla bölgeye gönderilir. İlçe ilçe yıkım planlanır.. İş uzar…

Planladığı şekilde yıkım yapılırken ek işler de çıkıyor. Bitirildiğinde diğer ilçeye geçiliyor. İl merkezine yakın yeni ilçe olmuş bir yerleşim biriminde çalışıyorlar… Cuma günü.. Namaza gidilecek. Şef hazırlanıyor. Oranın büyük camisine gidiyor. Orta kısımlarda bir yere oturuyor. Ezan okunuyor. Sünnete kalkıyorlar. Cumanın dört rekat sünnetinin hangi rekatında ise birden ayağındaki çorabın uç kısmında bir delik olduğunu görüyor. Çorap delinmiş. Ayağının küçük parmağının bir kısmı görünüyor. Ayağında delik çorap var, haberi olmamış. Bu çorapla camiye gelmiş. Daha önce hiç başına böyle bir şey gelmemiş. Anlatıyor:
– Cami başıma yıkıldı.
diyor. Şimdi ne olacak? Şöyle mi etsem, böyle mi etsem, ne etsem? Ben dikkat ederdim, niye etmedim, ne yapayım? derken sünneti bitirmiş… Düşünceli…

Hoce minbere çıkıyor. Hutbe okuyacak.. Cemaat şöyle bir kımıldanıyor. Oldukları yere yerleşiyorlar. Bu dertli bakınıyor. Bakmış önündeki adamın çorabında da delik var. Onun yanındaki adamın çorabına bakmış. O da ne! onda da delik var. Saftakilere boydan boya bakmış. Çoğunun çorabında delik var. Neredeyse harkesin ayağındaki çorapta ufak büyük delikler var. Hiç de aldırdıkları yok. Belki ön saflarda çorabı sağlam cemaat var ama orasını araştıramamış.

Ferahlamış, rahatlamış, çevresindeki çorabı delik cemaate sevgiyle bakmış. Oh demiş.. Hutbeyi can kulağı ile dinleyip namazını gönül rahatlığı ve huşu içinde kılmış.

Babamın Hikayeleri: Monolog

Babamın Hikayeleri artık şu adreste: Babamınhikayeleri.wordpress.com

1970li yıllar. Kamu İktisadi Teşekkülleri (KİT). Ankara Ulus meydanı. Alman stili bina. Protokol girişi görkemli, iki uzun merdivenin birleştiği yerde anıt, altında yazı; “İnanıyoruz yapıyoruz”. Burası Genel Müdürlük.
Teşkilat yurt sathında, müesseseler, her müessesede bir veya birkaç fabrika, fabrikalarda idare işletme ile birlikte lojman misafirhane lokal kantin. Sosyal tesislerden ihmal edilen şey yok… Ayrıca Banka mağazalar ve iştirakler… Sanayide Devlet.
Çalışanlarına üç üst derece, ikramiye, lojman veriliyor. Devlet kuruluşudur. Ananesi adeti var… Bütçe bilanço üretim satış stok ile ilgili devre toplantıları yapılıyor. Personel tanıştırılıyor kaynaştırılıyor; camia oluşturuluyor. Kitler ekol, sivrilen özel sektöre geçiyor.
Merkezde taşrada kıdemli memurlar öyle görmüşler hatıralarıyle, dairede lokalde camia oluşumunu ayakta tutuyorlar. İşte bunlardan biri de Tunca Bey. Balkan muhaciri. Teknik ressam, ufak tefek, gözlüklü, beyaz önlüklü, yaşı elliyi geçmiş, fabrikalarda çalışmış, merkeze gelmiş, hesap adamı, Merkez Bankası evlerinden daire almış, Amerikalıya kiraya vermiş; Araştırma Planlamada yurt dışında öğrenim görmüş elemanların çoğunlukta olduğu serviste görev yapıyor. İşi başından aşkın, çizim yapıyor fakat konuşmadan duramıyor… Malumatlı… Anlatıyor;
– Fazıl Bey vaktiyle müesseseyi serçe parmağı ile idare edermiş. Şimdi görüyormuşuz diğer odada kapı arkasında bir yer vermişler, ondört kişi ile oturuyormuş. Hata yapmış…
– Macit Bey fabrika müdürüymüş… İşte iş dermiş. Başka bir şey demezmiş; memur işçi aklını oynatmış; tedavi görüyorlarmış. Fabrikası devre toplantısında birinci olmuş.
-Adamı Ankara’dan sürgün etmişler falan yere üzüntüsünden mide rahatsızlığına uğramış. fabrika doktoru yirmi iğne, şu kadar ilaç verirmiş. Yarım gün rapor veremezmiş; ah nasıl versinmiş…
Kurumdan, müesseselerden söz açıyor. Tartışmaya giriyor. Bu fasıl bitince bir diğer fasıl başlıyor; monolog…45 yaşında evlendiği, ilkokul birinci sınıfta bir çocuğu olduğu, evin mutfağı,perdesi, dünün hikayesi…
Çocuğun adı Abdurrahman, tek çocuk,nazlı, aileden ilgi görüyor,babası işten gelince bugün ne yaptığını soruyor, gece birlikteler, ödev varsa birlikte yapılıyor…daha önce bilmiyorlarmış galiba ”Erken yatarız. Erken kalkarız. Bir yumurtayı sütle çırparız.” şarkısını Abdurrahman’dan öğrenmişler, pek sevmişler.Sabah akşam tekrarlarlarmış. Hafta sonu biraz ileri gitmiş olacaklar. Tadını kaçırmışlar…Sonunda oğlu kızmış;
-Babacığım keşke bu şarkıyı size öğretmeseydim.
demiş.
Tunca Bey ikinci kısma kimseyi karıştırmaz, monologdur.Dinleme hakkınız var.Dinlememe hakkınız yok. Katkıda bulunma hakkınız da yok.

Babamın Hikayeleri: Aklı Ermez

Babamın Hikayeleri artık şu adreste: Babamınhikayeleri.wordpress.com

1960lı yıllar, Koç oğlu Ali Ağa köyün hali vakti iyi olanlarından; köy iyi de içme suyu yok, su şehirden gelecek, perşembe günü pazar dönüşünde römorkla Akçeşmeden getirilecek. Su yok ama köylü Emirdağı’nın göl tarafındaki büyük tarlalar sebebiyle burayı bekliyor. Toprak arzullahi vasia, nadas ettin mi veriyor, bir yıl ekim bir yıl nadas, su gübre istemez, buğday arpadan başkasını ekmezler, hüdayi nabit, yağmur yağdı mı bire otuz; eksik düşerse verim azalır. Yıl harmansız olmaz, her yıl hasat, yalnız takib edilecek…
Ali Ağa hasılata güveniyor, parasına sahip, kazanmaya gitmeyecek parası koynunda. Köydeki emlake dokunmuyor, ev avlu tarla tapan duruyor, şehirde düzen kuruyor. Para var ya; ev ucuz, dükkan ucuz… Çarşıya yakın mahalleden eski bir büyük ev alıyor. Bedesten içinden bir küçük manifaturacı dükkanı devralıyor, şehire yerleşiyor. Manifatura be basma havlu, dert olmaz, akmaz kokmaz bozulmaz. Yarım metre kalsa satarsın, bugün satılmazsa yarın satılır. Mal kıymetli sarı lira…
Şehire yerleşiyor da iddiası yok, at olup ta kuyruk mu savurtacak, eve yerleşmiş, dükkana oturmuş. Kimi ziyarete geliyor kimi hacete geliyor. Çocuklar hizmete koşuyor, geleni kapıdan karşılıyorlar, hizmet ediyorlar. Gönlünü hoş ediyorlar uğurluyorlar… Çarşı mektep yetiştiriyor, esnaf görgülü, çocuklara katkısı oluyor. Birinci yerine Yenice sigarası içiyorlar, tatil günü fırına et veriyorlar, artık Kırı’nın kahveye gitmiyorlar Esnaf Kahvesine çıkıyorlar. Çarşı ile bütünleşiyorlar. Dükkan canlı, dostlar alışverişte görüyor. Yandaki terzi:
– Ali Ağa iyi de, sen bu dükkandan ne kadar curu (ciro) bekliyorsun? İşte efendim olmaz ya ciro şu olsa yüzde şu kadar kar… Kar bu da çarşının kendine göre masrafı var, peşini veresisi var,
diyor, burası küçük muhit, kar da işte bu kadar ne yapacaksın şimdi demeye getiriyor. Ali Ağa:
– Ben dükkan açtım, esnaf oldum sadıcım. Çocuklar kepenk kaldırıyorlar. Çarşıya girdik. Senin dediğin gibi maliye götürü alıyor. Muhasebeciye veriyoruz. Belediye makbuz kesiyor. Biz yine kar umuyoruz. Gelirimiz de var. İnşallah iyi olur diyor meseleyi kapatıyor.
Esnaf arada mal tedariki için gidiyorlar ya.. Bunlar da konuşmuşlar babası biriniz yanıma takılın Konya’ya Bursa’ya gidelim demişler. Nerden ne alınır, nasıl gidilir iskandil etmişler. Hem ticaret hem ziyaret başlamışlar gidip gelmeye; bir defasında Bursa’ya gittiklerinde oğlu yanında, alacakları yerler belli, kadife havlu çeyiz… Ulu camide namazı kılalım piyasa’ya rahat çıkalım demişler. akşam dönülecek…
Namazdan çıkınca bakmışlar bir kalabalık, kenarda bir köşede, davul borazan çalgı hazır. Çalgıcılar giyinmişler. Meraklılar çevresinde bekliyorlar. Msallada cenaze namazı kılıyorlar. Sonra olan oluyor. Alayişle nümayişle cenazeyi alıp gidiyorlar. Ali Ağa heyecanlanıyor. Kalabalığın arasında elini kaldırıyor;
– Bizim ölümüzü dirimizi mübarek eyle. Cenazemizde çalgı çengi nasip etme Yarabbi sen bilirsin….
diye dua ediyor. Çevresindekiler diyorlar ki;
– Efendi bu adam Paşa ha. Paşaların cenazesi böyle kaldırılır. Korkma sen istesen de cenazen bando ile kaldırılmaz
Ali Ağa dinlemiyor;

– Siz öyle diyorsunuz amma çocukların aklı ermez. Gördüler ya, biz de çalgıcı tutalım deyveriler. Veya iyi olacak zannederler. Köyden kentten tanıdık çalgıcıları alır gelirler. Ben işimi sağlama bağlarım…

Babamın Hikayeleri: Top

untitled

1950’li yıllar. Gazeteler siyah beyaz, taşraya bir gün sonra gelir, resim ertesi gün çıkar. Pazar günü maçı için bekleriz de salı günü okur, gol resmini çarşamba günü görürüz.
Spor haberleri iç sahifelerde verilir. Var yok futbol. Başka branşların haberlerine ilgi azdır.. Haftada bir maç radyodan verilir. Henüz pilli elektronik radyo yok. Zaten elektrik belediye santralından gece bir kaç saat, pazar günü maçı için santral çalıştırılır. Biz maçı dinleriz. Belediye istek üzerine kamu hizmeti verir.
Bir heyecan; çocuklar, gençler mahallede, okulda, kahvede; memur, esnaf, büyükler dairede, çarşıda; herkes top peşinde… Ortaokul öğrencisi ne edip edip gazetelerin spor yazılarını takip ediyor. Spor gazetesi okuyor. Moda bu… Yorum yapıyoruz, tartışıyoruz. Yalan yanlış. Bir curcuna gidiyor.
İstanbul Profesyonel Lig; on takım, üç büyükler. İstanbulspor dördüncü, sonra Kasımpaşa, Beykoz, Vefa, Eyüp son sıralarda Adalet ve Beyoğlu Spor. Bir defasında Adalet üç büyüklerin ikisi ile berabere kalır, birini yener. Bir galibiyet daha alır. Gazeteler Radyo Spor Saati ve destan… Herkes Adalet’i konuşuyor…
Adalet’e bizden de bir katkı oldu. Mahallede sekiz arkadaş top alıp Küçük Adalet diye bir takım kurduk. Kırmızı beyaz on bir forma diktirmek için uğraştık. Sonra başka bir destan çıktı. Adaleti unuttuk.
Lise’ye başlayınca Vilayet merkezinde anladık ki spor başıboş değil; Devlet Sporu. Beden terbiyesi bölge, kapalı spor salonu, stadyum… Spora beden eğitimi öğretmenleri hakim; dar çevre ile sportif faaliyetleri organize ediyorlar. Sorumlu, oyuncu, hakem, müşahit, lisans zabtü rapt altında. Kadrolu hizmetliler halk partili, Vilayet tepede, kurallar katı…
Emmim rahmetli 1308 doğumlu, dokuz sene askerlik yapmış, yazıcı… Savaşı fesadı yokluğu görmüş yaşamış. Çile çekmiş. Şahit olduklarına çare bulamamaktan burnunun direği kırılıyor. Bir gün köşesinde gözlüğünü takmış Delail-i Hayrat okuyor. Biz beşiktaş fenerbahçe diyoruz. Dedi ki;
– Bir de top çıkardınız. Birileri İstanbul’da topa vuruyor. Siz burada birbirinizi kırıyorsunuz. Bunda hayra yarar bir şey yok. Aklınızı başınıza alın da vazgeçin.
Kısadan dönüverin demeye getirdi. Anlayamadık. Devam ettik.
Şimdi işte zamanla oyuncuyu, seyirciyi, amigoyu, çirkin tezahüratı, kavgayı, küfrü, döner bıçağını, dönen parayı, finansmanını gördük. Artık sporla ilgilenmiyoruz.
Takım tutmuyoruz da; ülke sporu da bu temeller üzerine oturdu. Kurumlarını kurdu. Entegrasyona girdi. Dünya ile bütünleşti. Çalışmalar ciddiyet içinde sürdürülüyor. Kimseye de ihtiyaçları yok.

Babamın Hikayeleri

Babamın hikayeleri yoğun ilgi gördü. Hatta telefonla arayıp tebrik edenler, bu hikayelerin kitaplaştırılmasını teklif edenler oldu. Bu aşamada “Babamın Hikayeleri” ni bağımsızlığına kavuşturmak için bir adım atmak gerekli oldu. “Babamın Hikayeleri”ni benim sitemin yanı sıra şuradan da izleyebilirsiniz: http://babaminhikayeleri.wordpress.com/